Negowanie historyczności żydowskich mordów rytualnych jest kluczowym kłamstwem założycielskim systemu autocenzury zwanej dziś poprawnością polityczną. Nic się w tej sprawie nie zmienia – od czasu kontrowersji Reuchlina z Pfefferkornem (XVI w.) czy lwowskiej dysputy frankistów z talmudystami (XVIII w.), przez nagonkę na ks. Pranajtisa (XX w.) czy samokrytykę autora „Krwawej Paschy” prof. Toaffa (XXI w.), aż po trwającą właśnie nagonkę na ks. prof. Guza – kto ośmiela się badać i ujawniać fakty, ten pada ofiarą oskarżeń (istotnie rytualnych) o ignorancję lub/i antysemityzm. Wobec takiego szantażu świat akademicki rejteruje na z góry upatrzone pozycje judeo-idealistycznej haggady. A tymczasem bodaj najpotworniejszy wątek w dziejach narodu niegdyś wybranego pozostaje lekcją wciąż nieodrobioną.
[opis z okładki – Grzegorz Braun]